23.10.20

polytoniko.org: Ὁ τονισμὸς σὲ δέκα ἁπλὰ μαθήματα

 

Στὶς δέκα ἱστοσελίδες ποὺ ἀκολουθοῦν σᾶς προτείνουμε μίαν «μέθοδο ἄνευ διδασκάλου» ποὺ ἀπευθύνεται σὲ Ἕλληνες ἢ σὲ ἑλληνόφωνους ποὺ γνωρίζουν ἀρκετὰ καλὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ἀλλὰ δὲν ἔμαθαν ποτὲ τονισμό, ἢ τὸν ἔμαθαν πρὶν πολλὰ χρόνια καὶ ἐν τῷ μεταξὺ τὸν ἔχουν ξεχάσει.

Μέσα ἀπὸ τὶς ἀσκήσεις ποὺ σᾶς προτείνουμε, θὰ μπορέσετε νὰ ἐλέγξετε τὸ ἐπίπεδό σας. Ὅταν τὰ ἀποτελέσματα θὰ εἶναι ἰκανοποιητικὰ θὰ μπορεῖτε νὰ περάσετε στὸ ἑπόμενο ἐπίπεδο. Τὰ κείμενα τῶν ἀσκήσεων εἶναι ἀποσπάσματα τῶν κειμένων ὑπὲρ τοῦ πολυτονικοῦ τοῦ ἱστοχώρου μας.

Οἱ κανόνες ποὺ θὰ ἀκολουθήσουμε εἶναι αὐτοὶ τοῦ ἁπλοποιημένου πολυτονικοῦ τοῦ Τριανταφυλλίδη: ἔτσι, π.χ. βάζουμε ὀξεία στὶς λέξεις «ὀξεία», «γλώσσα», «γυναίκα», ἐνῷ προηγούμενες γραμματικὲς ἔβαζαν περισπωμένη. Μόνη ἐξαίρεση στοὺς κανόνες τοῦ Τριανταφυλλίδη: χρησιμοποιοῦμε τὴν βαρεία, τῆς ἔχουμε μάλιστα ἀφιερώσει ἕνα ὁλόκληρο μάθημα.

Καλὴ δύναμη λοιπὸν καὶ εὐχόμαστε σύντομα νὰ γράφετε τὸ ἴδιο ἄνετα ὅσο καὶ τὸ μονοτονικό, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε: μὲ πιὸ πολλὴ ἄνεση, ἀφοῦ οἱ κανόνες τονισμοῦ εἶναι φυσικὸ μέρος τῆς γλώσσας μας, ἐνῷ ἡ μονοτονικὴ ἁπλοποίηση εἶναι καθαρὰ μηχανιστικὴ καὶ πιὸ πολὺ μπερδεύει τὸν γράφοντα παρὰ τὸν διευκολύνει.

ΠΗΓΗ


ΘΕΟΔΩΡΟΣ (ΤΕΝΤ) ΚΑΖΥΝΣΚΙ: Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ



Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Ἰούλιος 2019 (200 σελ.)

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ὁ Θεόδωρος (Τέντ) Καζύνσκι θεωρήθηκε μαθηματικὴ ἰδιοφυΐα καὶ ἔγινε δεκτὸς στὸ Πανεπιστήμιο Χάρβαρτ σὲ ἡλικία 16 ἐτῶν, ὅπου δίδαξε γιὰ ἕνα μικρὸ διάστημα. Ὡστόσο, διέκοψε ἀπότομα τὴν πολλὰ ὑποσχόμενη ἀκαδημαϊκή του σταδιοδρομία καὶ ἐγκατέλειψε τὴν ὀργανωμένη κοινωνικὴ ζωὴ καὶ τὸν σύγχρονο πολιτισμὸ γιὰ νὰ διάγει μονήρη βίο στὴν ἄγρια φύση. Ἀφοῦ ἔζησε ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια ὡς ἐρημίτης, συνειδητοποίησε ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ διαφύγει τῶν συνεπειῶν τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ, ἀφοῦ διαπίστωσε ὅτι τὸ περιβάλλον του καταστρέφεται ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν ἐπιχειρηματικῶν δραστηριοτήτων στὴν οἰκεία του περιοχή. Ἀποφάσισε νὰ ἀναλάβει τρομοκρατικὴ δράση κατὰ τῆς βιομηχανικῆς-τεχνολογικῆς κοινωνίας διαμέσου τῆς ἀποστολῆς παγιδευμένων ἐπιστολῶν σὲ τεχνοκράτες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τραυματιστοῦν 23 ἄτομα καὶ 3 νὰ σκοτωθοῦν. Ἀπὸ τὸ 1978 ἕως τὸ 1996 παρέμενε ἀσύλληπτος.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΛΕΜΠΕΣΗΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΥΤΟΠΙΩΝ

 


Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Μάϊος 2020 (98 σελ.)

Οἱ περισσότεροι ἀναγνῶστες γνωρίζουν τὸν Εὐάγγελο Λεμπέση ἀπὸ τὴν μελέτη του «Ἡ τεραστία κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν ἐν τῷ συγχρόνω βίω». Ὡστόσο ἡ ἐργογραφία του εἶναι ἰδιαίτερα ἐκτεταμένη. Πνεῦμα κοφτερό, ἀνήσυχο καὶ ἀσυμβίβαστο, μὲ πένα ταλαντοῦχα, μᾶς παρέδωσε ἔργα ποὺ παραμένουν κυριολεκτικὰ ἐπίκαιρα.
«Tὸ πρόβλημα τῶν ἰδεολογιῶν καὶ τῶν οὐτοπιῶν δὲν εἶναι νέον, οὔτε ἀφορᾶ μόνον τὴν ἀστικὴν κοινωνίαν. Ἡ ἀδιάλειπτος παρουσία τῶν διανοουμένων καὶ τῶν δημαγωγῶν εἰς ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας μαρτυρεῖ τὸν μακροχρόνιον βίον των καὶ τὴν ἀπαραίτητον κοινωνικὴν λειτουργίαν των, ἀπὸ τῶν πρώτων μάγων, θαυματοποιῶν, νομομαθῶν, ἰατρῶν καὶ ἱερέων τῶν πρωτογόνων κοινωνιῶν μέχρι τῆς ἐποχῆς τῆς ἐπιστήμης, τῆς βιομηχανίας, τῶν τηλεπικοινωνιῶν καὶ τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας. Διότι ὁ ρόλος των ἑδράζεται ἀθεραπεύτως ἐπὶ τῶν φυσικῶν νόμων καὶ τῆς συνεχίσεως αὐτῶν -κατ’ ἄμεσον ἤ ἔμμεσον τρόπον- εἰς τὰς ἀνθρωπίνους κοινωνίας.»

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

 

ΑΛΑΙΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑ: Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

 


Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Ἰούλιος 2020 (88 σελ.)

«Ἐπαφίεται στὶς λαϊκὲς τάξεις, ποὺ σήμερα ἀπαρτίζουν σχετικὰ ἑτερογενῆ κοινωνικὰ σύνολα, νὰ καλλιεργηθεῖ μιὰ «συλλογικὴ βούληση». Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος τρόπος νὰ δοθεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ ἀξιοπρέπεια ἑνὸς πολιτικοῦ ὑποκειμένου ἱκανοῦ νὰ ἐκπληρώσει τὸν ἱστορικό του ρόλο. Ὁ ὅρος «αὐτονομία» μπορεῖ νὰ συνοψίσει αὐτὸν τὸν στόχο, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι δὲν θὰ εἶναι συνώνυμος μὲ τὸ ἰδεῶδες τῆς μονάδας, δηλαδὴ μὲ τὴν «ἀνεξαρτησία» τοῦ ἐξατομικευμένου ἀτόμου. (…) Ὅταν μία παγκόσμια ἀλλαγὴ εἶναι ἀδύνατη εἶναι ἀπαραίτητη κατ’ ἀρχὴν ἡ ἐκ νέου δημιουργία χώρων ἐλευθερίας καὶ χώρων συνύπαρξης, «χώρων» ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἀπομακρυσμένων ἀπὸ τὶς ζῶνες κυριαρχίας, ποὺ θὰ ἐπιτρέπουν νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἡ κοινωνικὴ ἀποξένωση καὶ θὰ δίνουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐπανεμφανιστοῦν κοινὲς ἀξίες καὶ νὰ ἐνθαρρυνθεῖ ἡ ἀναγέννηση τῆς δημόσιας σφαίρας τοῦ ἐνεργοῦ πολίτη, ποὺ συνδέεται μὲ μιὰ πιὸ συμμετοχικὴ καὶ ἄμεση δημοκρατία· ἡ μόνη σὲ θέση νὰ ἐπιτρέπει στοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀποφασίζουν οἱ ἴδιοι γιὰ ὅλα ὅσα τοὺς ἀφοροῦν μὲ γνώμονα τὴν ἀλληλεγγύη.»

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

 

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΛΕΜΠΕΣΗΣ: ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ "ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ"

 


Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Σεπτέμβριος 2020 (120 σελ.)

Οἱ περισσότεροι ἀναγνῶστες γνωρίζουν τὸν Εὐάγγελο Λεμπέση ἀπὸ τὴν μελέτη του «Ἡ τεραστία κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν ἐν τῷ συγχρόνω βίω». Ὡστόσο ἡ ἐργογραφία του εἶναι ἰδιαίτερα ἐκτεταμένη. Πνεῦμα κοφτερό, ἀνήσυχο καὶ ἀσυμβίβαστο, μὲ πένα ταλαντοῦχα, μᾶς παρέδωσε ἔργα ποὺ παραμένουν κυριολεκτικὰ ἐπίκαιρα.

«Ἡ Κοινὴ Γνώμη ὑπὸ τὴν γενικὴν ἔννοιαν περιλαμβάνουσαν ὅλην, ἤ τοὐλάχιστον τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς Κοινωνίας, εἶναι εἰκονική, ἀποτελεῖ δὲ -καθ’ ὅ ἀπαρτιζομένη τὸ πλεῖστον ἀπὸ προλήψεις- αὐτὴ αὕτη ἕνα κατὰ συνθήκην ψεῦδος.
[…] Ἐπὶ ἕνα αἰῶνα καὶ πλέον ἡ «Κοινὴ Γνώμη» ὑπῆρξεν ὁ συντελεστὴς πάσης νοθείας τῆς κοινωνικῆς ἐξελίξεως καὶ τὸ ἀντικείμενον τῆς δημαγωγίας ὅλων τῶν τυχαρπάστων ἤ ἀκόμη καὶ ἰδεολόγων πολιτικῶν. Δὲν ὑπῆρξεν ἰδανικὸν ἤ σύστημα ἤ ἰδέα, δὲν ὑπῆρξεν ἀνὴρ μέγας ἤ μικρός, μεταρρυθμιστὴς ἤ ἰδεολόγος, ὁ ὁποῖος νὰ μὴν ἐζήτησεν τὴν ἐπιδοκιμασίαν τοῦ τέρατος τούτου, μὲ ὑπερφυσικὰ πέλματα καὶ μικροσκοπικὴν κεφαλήν. […] Δὲν ὑπῆρξεν πολιτικὸν κόμμα, ταξικὸν ἤ μὴ τὸ ὁποῖον νὰ μὴ «ἐβασίσθη ἐπὶ τῆς Κοινῆς Γνώμης» καὶ νὰ μὴ «ἠρμήνευσε τὴν Κοινὴν Γνώμην». Ἡ Κοινὴ Γνώμη, ὅπως καὶ κάθε φαινόμενον νόθον κατήντησεν ὁ ἐφιάλτης κάθε προόδου.»

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

 

22.10.20

ANNEM-MANNA: Η ΜΑΝΝΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ


 

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Φεβρουάριος 2020 (182 σελ.)

Ἑλληνόπουλο, ἐφ’ ὅσον φλέγεσαι ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ βοηθήσῃς τὴν πατρίδα μας νὰ ἀναρριχηθῇ ἐκτὸς τοῦ σημερινοῦ βούρκου, πρέπει μόνος σου, χωρὶς τὴν βοήθεια κανενός, νὰ βαλθῇς νὰ αὐτοδιδαχθῇς τὴν γλῶσσα τῶν προγόνων σου. Μία καλὴ ἀρχὴ εἶναι νὰ μάθῃς νὰ γράφῃς πολυτονικὰ καὶ ποτὲ πλέον νὰ μὴ δεχθῇς νὰ ἐπιστρέψεις στὸ μονοτονικὸ ἔστω καὶ ἄν σὲ ἀπειλήσουν νὰ μὴ σοῦ δώσουν ἐργασία ἤ νὰ σὲ χλευάσουν. Τὸ σχολεῖο σου θὰ εἶναι κρυφό… Οἱ πολιτικοὶ ὅλων τῶν παρατάξεων ἀδιαφοροῦν παντελῶς. Οἱ ἐγκληματίες φιλόλογοι τῶν Κριαράδων καὶ τῶν Κακριδήδων, ἐνῷ γνωρίζουν ἄριστα τὴν γλῶσσα μας, προσπαθοῦν ἐμεῖς νὰ μὴν τὴν μάθωμε γιὰ νὰ μᾶς ἀφελληνίσουν καὶ μὲ μιὰ πιὸ ὕπουλη ἐσωτερικὴ κατοχὴ νὰ μᾶς δέσουν χειροπόδαρα στὸ ἅρμα τῆς Δύσεως. Ζοῦμε σήμερα στὴν πλέον ὕπουλη ἐσωτερικὴ κατοχή.

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

Ἡ φράση τοῦ τίτλου «Ἄννεμ Μάννα» προέρχεται
ἀπὸ στίχο ποιήματος τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ποὺ
περιέχεται στὴν συλλογὴ ποιημάτων του
Dimitri Kitsikis, Le paradis perdu sur les barricades (1993).
Ἄννεμ = «Ἡ μάνα μου» στὰ τουρκικά.
Μάννα (μὲ δύο “ν”) = Ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ θεόπεμπτος
τροφὴ τῶν Ἑβραίων.

ΕΝΑΡΙΘΜΑ