22.11.19

10.11.19

«Ἄρες μάρες κουκουνάρες»



Ὁ Νέος Τρουβαδόρος ἐν Ἀθήναις

(ἀπὸ τὸ Τὸ τέλος τοῦ παραμυθιοῦ
ἡ ἀρχὴ τοῦ ὀνείρου, Ἑρμῆς 2001)

Μά τοῦ Παρνασσοῦ τὰς κίσσας,
καὶ τὸ δέρμα τοῦ Μαρσύου,
κ' ἐγὼ πρέπω μεταξύ σας,
ποιηταὶ ἀπὸ γραφείου!
Δόξαν ἐπαιτῶν καὶ κλέος,
σύρ᾿ ἐκ τετριμμένης πήρας
τρουβαδόρος κ’ ἐγὼ νέος,
λείψανον θραυσθείσης λύρας,
καὶ σᾶς ψάλλω καθαρά,
τραλλαλὰ τραλλαλλαρά,

«ἄρες μάρες
κουκουνάρες».

8.11.19

Ὁ Λασκαράτος γιὰ τοὺς πολιτικούς μας…





Ὁ δικός μας πολιτικός, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, γεννηέται στὴν ἀράδα τῶν πειναλέων ἀμαθῶν θεσοθήρων, ὅπου ἀπὸ προσπάθεια σὲ προσπάθεια, φθάνει καὶ στὴν κυβέρνηση τοῦ μικροῦ μας κράτους. Ἄλλος πάλε φθάνει στὸ ἴδιο μέρος ἀπὸ λαοπλανικὰ ἔκπαλγα κατορθώματά του, ἀμαθὴς καὶ τοῦτος παρομοίως καὶ κοινὸς ἄνθρωπος. Καὶ ἄλλος ἀπὸ ἄλλες ὄχι εὐγενέστερες πηγές. Οἱ ὁποῖοι ὅλοι τοῦτοι λέγονται πολιτικοί!..

Τί μπορεῖς νὰ προσμείνῃς ἀπὸ πολιτικοὺς τέτοιους;

Ἐννοεῖται ὅθεν  ὅτι τὸ στάδιον τοῦ ἀνθρώπου τούτου τοῦ λεγομένου πολιτικοῦ συνίσταται στὴν ἐπικαρπίαν τῆς ἐξουσίας. Νὰ χαρῇ τὴν ἐξουσία! Ἰδοὺ τὸ στάδιόν του!.. Καὶ πραγματικῶς τὴ χαίρεται μὲ ἀπληστίαν, καθένας τὴ φορά του, σὰν κόρακας ἀπάνου σὲ ψόφιο· καὶ μεταχειριζόμενος κάθε ἀνόσιο διὰ νὰ βασταχθῇ στὴ θέση του, καὶ κάθε ἀνοσιώτερο γιὰ νὰ ξαναπάῃ.


Ἀνδρέας Λασκαράτος, Ἰδοὺ ὁ ἄνθρωπος

Ἡ ἀποσιώπηση


Ἡ ἀποσιώπηση εἶναι ἡ σφραγῖδα τῆς ἱκανότητας. Καρδιὰ δίχως μυστικὸ ἴσον γράμμα ἀνοικτό. Ὅπου ὑπάρχει βάθος βρίσκονται τ’ ἀβυσσαλέα μυστικά, γιατί χρειάζονται μεγάλες ἐκτάσεις κι ἀπέραντες ἀγκαλιὲς νὰ κρύψουν τὰ μεγάλα σχέδια.

Baltasar Gracian, 
Oraculo Manual y Arte de Prudencia 
(Χρησμολόγιο καὶ Τέχνη τῆς Φρόνησης), 1647.

6.11.19

Μάθε τὴν γλῶσσα σου! (ΔΙΑΔΩΣΤΕ !)


ΜΑΘΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ
"Μάθε τὴ γλῶσσα σου, καὶ μάθε δηλάδη πλήρως τὸν ἑλληνικό σου πολιτισμό, τὸν πολιτισμὸ τῆς ταυτότητάς σου. Θὲς δὲ θές, εἶσαι Ἕλληνας· δὲν εἶσαι βούλγαρος, δὲν εἶσαι σέρβος […] Βάθυνε τὶς ρίζες σου, μάθε τὴ γλῶσσα σου —μάθε τὴ σκέψη σου δηλαδὴ— μὲ ὅ,τι ποιοτικώτερο ποὺ εἶναι ἀνώτερο στὸν Κόσμο ἀπ’ ὅλα ὅσα κάνανε μετά, ὅλοι οἱ κατοπινοὶ καὶ οἱ προηγμένοι· καὶ σὲ βεβαιῶ, πὼς θὰ σὲ τιμοῦν τότε οἱ ξένοι, καὶ δὲν θὰ σὲ θεωροῦν περίτριμμα (ποὺ σὲ θεωροῦν!) κ’ ἕναν πτωχὸ συγγενῆ στὴν Εὐρώπη, ποὺ τοὺς φέρνεις μπελάδες, καὶ δὲ θ’ ἀκοῦνε φωνὲς Γκλιγκόρωφ […] καὶ φωνὲς τούρκων…"

ΡΕΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ 

Παρατηρήση: Οἱ ρηματικὲς καταλήξεις: -ᾶμαι -ᾶσαι -ᾶται καὶ οἱ καταλήξεις τοῦ πληθυντικοῦ -ᾶμε -ᾶτε -ᾶνε παίρνουν περισπωμένη: κοιμᾶμαι, κοιμᾶσε, κοιμᾶται — πηδᾶμε, πηδᾶτε, πηδᾶνε.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Παντοῦ ἀλλοῦ τὸ —α τῆς παραληγούσας (εἶναι βραχύ ! ) παίρνει ὀξεῖα: βάλε, βγάλε, βράσε, κάψε, κλάψε, μπάσε, πάψε, πιάσε, πάρε, θυμάστε, μάθε, κάνε, κάμε, σπάσε, τάξε, ψάξε.
(Βλ. Νεοελληνικὴ Γραμματική, Ἀγαπητοῦ Τσοπανάκη, ἐκδ. Δέσποινα Κυριακίδη, 20145, σ. 121 ζ΄ καὶ σ. 388, 31.) 
Κάποια προγράμματα αὐτόματου πολυτονισμοῦ κάνουν λάθος κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ τονισμοῦ —συνεπῶς πρέπει νὰ εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἐλέγχου· καὶ νὰ διορθώνουμε τὰ λάθη!
Στὸ βιντεάκι παρατηροῦμε,  στὸ σημεῖο 10.49, τὸ μάθε νάναι γραμμένο μὲ περισπωμένη. Αὐτὸ —βεβαίως— εἶναι λάθος καὶ «ξέφυγε»…
Γενικὰ χρειάζεται προσοχὴ μεγάλη… Καὶ ὅσο ἐμβαθύνουμε στὴν γλῶσσα μας —καὶ εἴδικα στὴν «ἱστορικὴ ὀρθογραφία»—, τόσο περισσότερο ἐνθουσιαζόμαστε μὲ τὸν πλοῦτο τῆς ἑλληνικῆς!

Χ.Κ.Κ