1.6.20

Ἡ δωρεὰ τῆς «αἰώνιας νεότητας»



Ὁ Ἕλληνας (τὸ Ἑλληνικὸ πνεῦμα) εἶναι ὁ μόνος στὸν ὁποῖον ἐδόθη ἡ δωρεὰ τῆς «αἰώνιας νεότητας»· γι’ αὐτό, ὅταν ὁ κόσμος ἦταν «παιδί», προσέβλεπε σ’ αὐτὸν μὲ θαυμασμὸ —ἢ καὶ μὲ ζηλοφθονία. Σήμερα ποὺ ὁ κόσμος γέμισε ρυτίδες καὶ ἀσθένειες τὸν βλέπει μόνον ζηλόφθονα καὶ μὲ ἕναν φυλακισμένο θαυμασμὸ ποὺ ἔγινε πληγή, καὶ γιὰ τὸν κόσμο καὶ γιὰ τὸν Ἕλληνα.

Μ. Καπουσίδης - ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ


Οἱ Ἕλληνες δὲν ἀντἐγραψαν


Ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα θαῦμα




18.3.20

Blvck Ceiling - Fountains


What lies beyond the fringe of the woods?
Dust to dust so we leave for good  
When all has gone to blazes I start to run  
Until I find places where nobody's gone



23.2.20

Τρομερὰ ἐπικίνδυνος !



Ὁ Ἄριστος ἔχει δικές του ἀρχὲς καὶ ἀξίες.
Ἐπιδιώκει στόχους διαφορετικούς.
Οἱ ἐνέργειές του εἶναι ἀνέλεγκτες ἔξωθεν.
Ἄρα, τρομερὰ ἐπικίνδυνος!


Γ. Γεωργαλᾶς
Ἄνοδος καὶ Πτώση τῶν Ἀστῶν, 1988

Τὸ τέλος τῆς αἰωνιότητας





Ἕνα σύστημα ποὺ ἐπιτρέπει στὸν ἄνθρωπο νὰ διαλέγῃ τὸ μέλλον του εἶναι μοιραῖο ν’ ἀπολήξῃ στὴν ἐκλογὴ —τῆς ἀσφάλειας καὶ τῆς μετριότητας. Ὅμως μὲ μιὰ τέτοια πραγματικότητα ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ φτάσῃ «τ’ ἄστρα».

Ἰσαὰκ Ἀσήμωφ, 
«Τὸ τέλος τῆς αἰωνιότητας» 
(The End of Eternity), 1955.